AI is ondertussen overal hoorbaar en soms merkbaar. Maar wat vooral opvalt in lokale besturen vandaag is dat men een nieuwe fase is ingegaan. Niet langer experimenteren in de marge, maar ook effectief gebruiken. Echt gebruiken. En vooral op elkaar beginnen inwerken.
De goede lezer ziet het overal opduiken. Verslagen, nota’s, beleidsvoorbereiding, communicatie… waar vroeger tijd en capaciteit de bottleneck waren, is dat nu verschoven naar iets anders: overzicht en richting.
-/-
En dat levert soms bijna absurde – maar tegelijk veelzeggende – situaties op als je de vraag stelt naar gebruik.
“Collega A maakt een lang en uitvoerig rapport met AI… en collega B laat datzelfde rapport door AI samenvatten tot een kort managementrapport. Zo ver staan we dus.”
-/-
Het is ludiek, maar het raakt wel de kern. We zitten in een fase waarin:
En daar begint het te wringen. Want ja, AI helpt. En ja, het versnelt. Maar tegelijk:
Wat vandaag leeft in veel organisaties, is geen technologische vraag meer, maar een organisatorische. AI sluipt binnen in processen zonder dat die processen zelf aangepast zijn. We automatiseren dus… zonder echt te herdenken.
-/-
En dat merk je vooral omdat:
De volgende stap dient zich dan ook aan. Niet "meer AI", maar meer afspraken, meer kaders en misschien vooral durven kiezen waar AI wél en niet thuishoort. Want anders dreigen we in een vreemde realiteit te belanden waar iedereen perfect geïnformeerd is, maar niemand nog echt zeker weet wat er beslist moet worden.
-/-
Misschien is dat wel de echte uitdaging van vandaag.
Tijd voor een ronde tafel?